சாதகப் பட்சிகள்

அவளுக்காகத்தான் செய்திருக்கிறான். ஆனால், அவள் என்ன எதிர்பார்த்தாள் என்பதை எப்படி விளக்குவாள். “நான் உங்க கூடத் தனியா இருக்கணும்னு.. சாரி” “தனியா இல்லாம? இப்ப என்ன நம்ம […]

அவள் முகத்தையே கலக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவன். “யூ ஓகே மது? எதையும் மனசுல போட்டு குழப்பிக்கறியா? என்கிட்ட எதையும் மறைக்கறியா? என்ன பிரச்சினை மது? ஏன்

“செல்லக் குட்டிக்குத் தூக்கம் வரலையா? ங்கா சொல்ல ஆள் வேணுமா உங்களுக்கு?” ராகவியின் கைக் குழந்தை மித்ரனை கைகளில் ஏந்தி கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தான் ராகவன். குழந்தை லேசாக

“என்னடா கல்யாண மாப்பிள்ளை? எப்படி இருக்க?” ஆர்ப்பாட்டமாக ஆரம்பித்தான் உதய். “நேத்து தானே மாமா பார்த்தோம். அதுக்குள்ள என்ன மாறிட போகுது. நல்லாதான் இருக்கேன்” “ஆமா, ஆமா.

இம்முறையும் அவளை மயக்க முயன்று அதில் தானும் மயங்கி, இல்லறத்தில் விழிப்புடன் வெற்றியை தொட்டுக் கொண்டிருந்தான் ராகவன். “வேலைக்கு எங்கயாவது போகலாம் இல்ல மது?” அவளின் அடர்ந்த

நாட்கள் ஒளியின் வேகத்தில் மாதங்களை நகர்த்தியிருந்தது. அவர்களுக்குத் திருமணம் முடிந்து மூன்று மாதங்களுக்கு மேலாகி விட்டது என்பதையே இன்னும் மதுமிதாவால் நம்ப முடியவில்லை. தினம் அவள் கண்

அவன் நேரம், காலம் பார்க்காமல் வேலையைக் கட்டிக் கொண்டு அழுகிறான் என்று மட்டுமே இத்தனை நாட்களும் நினைத்திருந்த ராகவி, இன்றைக்கு அவனது வேலையின் அழுத்தமான சூழலை உணர்ந்து

அது பொறுக்காத அலைபேசி அடித்து அவனை எழுப்பி விட, கண்களைக் கசக்கி விட்டுக் கொண்டு எழுந்து அமர்ந்தான் அவன். அலைபேசி அழைப்பை ஏற்றுப் பேசினான். அந்தப் பக்கம்

மதுமிதா கண்களால் மண்டபத்தைச் சுழல விட்டாள். பூக்களும், பெண்களும், பட்டுமாக நிறைந்திருந்தது அந்தத் திருமண மண்டபம். திரும்பிய பக்கம் எல்லாம் மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த முகங்கள், அவளது மனநிலையை

“அவனுக்கு ஏன் ஹெல்ப் பண்றீங்க உதய். வீட்ல தெரிஞ்சா உங்களைத்தான் திட்டுவாங்க. மதுக்குத் தெரிஞ்சா, என்ன நினைப்பா? அவனுக்கு விடிஞ்சா கல்யாணம் உதய். அவன் அதுக்குள்ள வந்திடுவானா?”