என் ஜீவனில் உறைந்திடு

“நான் நம்ம பொண்ணைப் பத்தி பேசிட்டு இருக்கும் போது, உன் புராணத்தை ஏன் உள்ள கொண்டு வர்ற?” மனைவியைப் பார்த்து கத்தினார் சிவஹரி. “நானும் நம்ம பொண்ணுக்காகதான் […]

அது மாலை சிற்றுண்டிக்கான நேரம் என்பதால் கேன்டீனில் அதிகக் கூட்டமில்லை. ரோஜா தனக்கான தேநீருடன் கணினி முன் அமர்ந்து அந்த மாத கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரோஜா தன் அலைபேசி எண்ணை எடுத்துச் சென்ற இளமாறன், ஏன் தன்னை அழைக்கவோ, குறுஞ்செய்தி அனுப்பவோ இல்லை என்ற குறுகுறுப்புடன் கேன்டீனில் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே சுற்றிக்

ரோஜா அவனையே பார்த்திருக்க, அவள் கண்களைச் சந்திக்க முடியாமல், அந்த உணவகத்தைத் தீவிரமாகப் பார்வையிட்டான் இளமாறன். “செஃப்..” “உங்க வீட்ல என்னோட அம்மம்மாவும், தாத்தாவும் வந்து பேசுவாங்க.

ரோஜா பதட்டத்தில் அங்கிருந்த மேஜையின் மீது சாய்ந்து நின்றிருக்க, அவளுக்கு நெருக்கமாக நின்று அவள் முகம் நோக்கி குனிந்திருந்தான் இளமாறன். ரோஜாவின் கண்கள் உணர்ச்சி மிகுதியில் கலங்கியிருந்தது.

இளமாறன் அவள் சொன்னதைக் கேட்டு புன்னகைக்க, ரோஜாவின் கண்கள் இப்போது அவன் மேல் நிலைத்தது. “உட்காருங்க ரோஜா, சாப்பிடலாம்” என்றான். ரகுவரனும் வர, அவன் பக்கமாக இருக்கையை

“ரோஜா, இன்னைக்குக் கேன்டீன் போகல நீ?” கையில் சிறிய மூங்கில் கூடையைப் பிடித்துக் கொண்டு, தோட்டத்தில் மலர்ந்திருந்த பூக்களை எல்லாம் பறித்துக் கொண்டிருந்த மகளிடம் கேட்டார் சித்ரா.

அப்பாவை பார்க்க வருவதாகச் சொல்லியிருந்ததால் அன்றிரவு வேலை முடித்து நேராகத் தாத்தா வீடு சென்றான் இளமாறன். அவன் வண்டியை நிறுத்தும் போதே பேச்சும், சிரிப்புச் சத்தமும் அவன்

அடுத்த நிமிடமே மீண்டும் அடித்தது அலைபேசி. அவன் அதையும் எடுக்காமல் துண்டிக்க, அடுத்த அழைப்பு அதே ஒலியில் வந்தது. இம்முறை, “அப்பா” என்று காட்டிய திரையைப் பார்த்து

ரோஜாவுக்குக் கைக் கொடுத்து எழுந்து நிற்க உதவினான் இளமாறன். அவன் கண்கள் ரோஜாவின் கை, கால்களைப் பதட்டத்துடன் ஆராய்ந்தது. ரோஜா காலை சரியாக ஊன்றி நிற்க முடியாமல்,