என் ஜீவனில் உறைந்திடு

ரோஜாவின் அந்தப் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல், தலையைத் திருப்பிக் கொண்டார் சுகந்தி. “அவனுக்குப் பால் பிடிக்காதுன்னு உன்கிட்ட சொன்னானா?” “ம்ஹூம்” என்ற ரோஜாவை சடாரெனத் திரும்பி கேள்வியாகப் […]

ரோஜா அவனை ஆத்திரத்துடன் முறைத்து அவன் கையைத் தட்டி விட்டாள். மெல்ல கை நீட்டி மேஜையின் மேலிருந்த வேறொரு கத்தியை எடுத்து அவனிடம் நீட்டி, “அது வெண்ணெய்

அன்றிரவு நிச்சயமாக வீட்டில் பெற்றோருக்கு இடையில் வாக்குவாதம் வெடிக்கும் என அவளால் கணிக்க முடிந்தது. அப்பா கொஞ்சம் அம்மாவுக்காக நேரம் ஒதுக்கலாம் என்று அவளால் நினைக்காமல் இருக்க

“ரோஜா, அப்பா நம்மள வீட்டுக்கு கூப்பிட்டாங்க. எப்போ போறது?” சமையல் அறையில் காலை உணவினை தயாரித்துக் கொண்டிருந்த மனைவியைப் பின்னிருந்து அணைத்தபடி கேட்டான் இளமாறன். “இன்னைக்கு வைத்தியலிங்கம்

சசிகுமார் உணவை முடித்து அலைபேசியுடன் ஹாலுக்குச் சென்று விட, பெண்கள் உண்ணத் தொடங்கினார்கள். “ரோஜா, தாத்தா, பாட்டி எப்படி இருக்காங்க?” “இப்போ பரவாயில்ல மா. நல்லா இருக்காங்க”

ரோஜாவின் அணைப்பு இறுகிக் கொண்டே போனது. இளமாறன் முகமெங்கும் முத்தத்தால் நிறைத்தாள். அவனுக்கு அந்த அன்பின் ஆக்கிரமிப்பை கையாள முடியாமல் கால்கள் தடுமாறியது. எதையும் பற்றிக் கொள்ள

நாலு வயது ரோஜாவை, இடுப்பில் தூக்க முடியாமல் தூக்கி வைத்திருக்கும் நித்யாவின் புகைப்படம் அவளின் கண் முன் வந்தது. அத்தோடு அப்பாவின் மடியில் சிறுமியாய் அவளும், அம்மாவின்

ரோஜா ஒவ்வொரு பக்கங்களாகப் புரட்ட, அனைத்திலும் இளமாறனே நிறைந்திருந்தான். ஆனால், தனித்திருந்தான். குழந்தையில் இருந்து சிறுவன் வரையிலான அவனது இளவயது புகைப்படங்கள் அனைத்திலும் தனியாக நின்றிருந்தவனைப் பார்க்கையில்

ரோஜா ஆறிய காஃபியுடன் அறைக் கதவை மூடி விட்டு திரும்ப, வாசலில் கார் சத்தம் கேட்டது. சமையல் அறை சென்று காஃபி கோப்பையை வைத்து விட்டு ஹால்

விடிவிளக்கு மிச்சம் வைத்திருந்த இருள் அந்த அறைக்கு அதீத கவர்ச்சியைத் தந்திருந்தது. அறையின் தீரைச்சீலைகள் அனைத்தும் மூடப்பட்டு, அதிகாலை வெளிச்சத்தை அறைக்குள் விடாமல் தடை செய்திருக்க, புதுமணத்