பார்த்திபன் காதலி

மறுநாள் அதிகாலையில் அவள் எழுந்திருக்க, அவளுக்கு முன்னே எழுந்திருந்தார்கள் அவளின் பெற்றோர். அவள் கீழிறங்கி கூடத்துக்கு வரவும், “இன்னைக்கு உனக்கு லீவ்னு சொன்ன பாரும்மா. இன்னும் கொஞ்ச […]

“அப்பா..” “என்ன பாரும்மா, இப்பத்தான் வர்றியா? உள்ள வாடா?” என்று அவளை வாஞ்சையுடன் அழைத்தார் ரங்கராஜன். தான் பேசியதை எல்லாம் மகள் கேட்டு விட்டாள் என்று அவளின்

அதுநாள் வரை இல்லாத ஒரு மாற்றத்தை சமீபமாகப் பாரிவேந்தனிடம் கண்டாள் பார்கவி. அவனால் இத்தனை மென்மையாகப் பேச முடியுமா என்று ஆச்சரியப்பட்டுப் போனாள். அவளின் மனம் புரிந்து

பிரியதர்ஷினி வீடு வந்தவள் கணவனைத் தேடி நேராக மொட்டை மாடிக்கு சென்றாள். பார்கவியின் வீட்டு மொட்டை மாடியை வெறித்து நின்றிருந்தான் அவன். “பிரபா, என்ன தனியா இங்க

பார்கவியின் முடிவை அறிந்து கொள்ளும் முனைப்புடன் அவளைப் போட்டு உலுக்கினாள் பிரியதர்ஷினி. “என் மைண்ட் ப்ளாங்க்கா இருக்கு பிரியா” “என்ன பாரு இப்படிப் பேசுற?” என்று சலிப்புடன்

பார்த்திபனின் பதிலுக்காக அவன் முகம் பார்த்திருந்தான் பிரபஞ்சன். அவனோ அமைதியாக அங்கிருந்த பூச்செடிகளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான். குட்டி குட்டி பூங்கொத்தை செடியில் சொருகி வைத்தது போலக் கொத்தாய்

மொட்டை மாடியில் இருவரும் தேநீர் கோப்பையுடன் நின்றிருந்தார்கள். பார்கவியின் கோப்பையில் ஆவி அலைபாய்ந்து தேநீர் அதன் சூட்டை இழந்து உயிர் விட்டிருந்தது. ஒரு மிடறு கூட அருந்தாமல்

பார்கவி அதிர்ந்து நிற்க, “வாங்க மாப்ள” என்று பாரிவேந்தனுக்குப் பின்னால் வந்து நின்று அவன் தோளில் கைப் போட்டு வீட்டுக்குள் அழைத்து வந்தார் ரங்கராஜன். அவர் கண்கள்

அவன், அவளது அலுவலகம் செல்வதற்கும் அவள் கீழிறங்கி வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. “என்னைக் காக்க வைப்பன்னு நினைச்சேன் பார்கவி” “ச்சே ச்சே, எனக்காக இவ்வளவு தூரம் மெனக்கெட்டு

பிரியதர்ஷினியின் அண்ணன் பிரகாஷ் திருமணத்தில்தான் பார்கவியை அவன் மீண்டும் சந்தித்தான். பட்டுப்புடைவை, பொன் நகை, பின்னல் நிறைத்த பூச்சரம், புன்னகையில் மலர்ந்த முகமாகப் பிரியதர்ஷினியுடன் பரபரப்பாகச் சுற்றிக்