பார்த்திபன் காதலி

“இருக்கா இவரு போன் பண்றாரு. ‍என்னான்னு கேட்டுட்டு வர்றேன்” என்று சாக்கு சொல்லி அழைப்பை துண்டித்து விட்டு, சிந்தனையில் சுருங்கிய புருவங்களுடன் திரும்பி பிரியதர்ஷினியை பார்த்தார். காவேரியும் […]

பார்கவிக்கு முன்பெல்லாம் தினம் அலுவலகம் செல்வதே அத்தனை சோர்வாக இருக்கும். வேலை, வீடு என ஒரு சுழலுக்குள் சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறோமே எனப் பல நாள்கள் சலிப்பாக உணர்ந்திருக்கிறாள்.

அவள் வீட்டின் தோற்றமே முற்றிலுமாக மாறியிருந்தது. அங்கே கூடத்தில் சோஃபா இல்லை. உணவு மேஜையைக் காணவில்லை. வீட்டுக் கூடம் கலை நயத்துடன் காலியாகக் கிடந்தது. அவள் கண்கள்

மாலை வீடு வந்த மகனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார் சத்யபாமா. “என்னப்பா பார்த்திபா? உனக்கு வருத்தம் இருக்கும்னு தெரிஞ்சுதான் நான் உன்ன கிரிக்கெட் ஆட அனுப்பினேன். அதுக்குன்னு இப்படியா

அப்படிக் கத்தி பேசுவார் என்று எதிர்பார்த்திராத சத்யபாமா, “என்னன்னு தன்மையா சொல்லுங்கன்னுதானே கேட்கறோம்” என்றார். “அப்பா..” என்று அதுவரை அமைதியாக இருந்த பிரபாவதி கோவிந்தனின் கைப் பிடித்துத்

கோவிந்தன் இப்படிக் குடும்பத்தோடு வந்து நிற்பார் எனப் பார்த்திபன் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. அதுவும் முன்தின இரவே அவன் அப்பா துரைராஜ், கோவிந்தனை அழைத்துத் தாங்கள் குடும்பத்துடன் வீடு வருகிறோம்

எப்போதும் தவறு செய்தவன் தப்பித்து விடுகிறான். பாதிக்கப்பட்டவன்தான் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. பொய்க்கு இருக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் உண்மைக்குப் பல நேரம் வாய்ப்பதில்லை. இங்கும் அதுதான் நிகழ்ந்தது.

பிரபஞ்சனின் கண்கள் நண்பனை ஆராய்ச்சியுடன் நோக்கின. தான் சரியாகத்தான் கேட்டோமா என்ற சந்தேகம் அவனுக்கிருந்தது‌. அது நட்பினால் உண்டான நம்பிக்கை. நண்பன் தன்னிடம் எதையும் மறைத்திருக்க மாட்டான்

சொந்த வீட்டிலேயே பாதுகாப்பில்லாமல்‌ உணர்வதெல்லாம் எத்தனை பெரிய கொடுமை. பார்கவியால் அங்கிருக்க முடியவில்லை. எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அவனிடம் இருந்து தப்பிக்க ஓடியதே நினைவு வந்தது. அவசர

பார்கவி கண்களை மீண்டும் மீண்டும் சிமிட்டினாலும் பார்வையில் தெளிவில்லை. அவளின் இதயம் துடிப்பையே நிறுத்தி விடும் அளவுக்கு வேகமாகத் துடித்தது. அவளால் இயல்பாக மூச்சு விட முடியவில்லை.