நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 5 (2)
ரோஜாவும் அவர்களின் பின்னே ஓட, “அவள பிடி குறிஞ்சி” என்று அதட்டினாள் துர்கா. அது காதிலேயே விழாதது போல, காப்பி டம்பளரை வைக்கச் சமையல் அறைக்குள் புகுந்து […]
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 5 (1)
தயாபரனை கண்டதும் மகளின் மேலிருந்து அவசரமாகக் கையை விலக்கினார் அலமேலு. “குறிஞ்சி உள்ள வந்து காப்பிக் குடிச்சுட்டு அப்புறமா வீட்டுக்கு போ, அம்மாவையும் உள்ள கூட்டிட்டு வா”
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 4 (3)
கைப்பேசியில் நடராஜனை அழைத்துக் கடை திறந்தாகிற்றா என்று கேட்டறிந்து கொண்டான். வீடு நெருங்க நெருங்க குறிஞ்சியின் நெஞ்சுக்குள் ரயில் ஒன்று தடதடக்கத் தொடங்கியது. அம்மாவை எதிர்கொள்ளவெல்லாம் அவளுக்கு
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 4 (2)
அவள் இரண்டு இட்லிகளை உண்டு முடிப்பதற்குள் அவன் நான்கு இட்லி, மூன்று சப்பாத்தியும் உண்டு முடித்திருந்தான். அதற்குள் அவன் கேட்டிருந்த உணவு வந்திருந்தது. இட்லியை தனக்கு எடுத்துக்
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 4 (1)
இரவு முழுதாய்க் கவிழ்ந்திருக்க, சாலையோர விளக்குகள் நட்சத்திரங்களாய் மின்னிக் கொண்டிருந்தன. அவனுக்காகக் கரிசனப்பட்டால் அவளையே பேசுகிறானே என்ற கோபத்துடன் கண்ணை மூடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள் குறிஞ்சி, காற்று
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 3 (2)
குறிஞ்சி சத்தமாக மூச்சை உள்ளிழுத்தாள். “என்ன?” தயா புருவங்களை உயர்த்திக் கேட்க, “அஞ்சு நிமிஷம் பேசாம இருங்க” என்று அவனிடம் கண்டிப்பாகச் சொல்லி கண்ணை உருட்டினாள். “என்கிட்ட
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 3 (1)
தயாபரனுக்கு நெருக்கமான நட்பென்றால் அது ஶ்ரீகாந்த் மட்டுமே. அவனை விட வயதில் மூத்தவன் என்றாலும் அவர்களுக்குள் நட்பு சாத்தியப்பட்டிருந்தது. ஶ்ரீகாந்தும் அதே ஊர்தான். இருவரும் படித்தது ஒரே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 2 (2)
“துர்கா இப்படியெல்லாம் பொறுப்பில்லாம சொல்லிக்காம எங்கேயும் போக மாட்டாதானே?. உங்களுக்குத் தெரியாதா? அந்த ஆள் எதுவும் செஞ்சுருப்பானா? ஒருவேளை ரோஜாவ பத்தி தெரிஞ்சிட்டு துர்காவ பிளாக் மெயில்…”
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 2 (1)
சென்னை மாநகரின் போக்குவரத்து நெரிசல் அவனது வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்கவில்லை. அவனை முந்திக் கொண்டு செல்லும் வாகனங்களை எல்லாம் முணுமுணுப்புடன் கடக்க விட்டான் தயாபரன். குறிஞ்சிக்கும் அதே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே
நேசம் நிறைத்திடு நெஞ்சமே – 1 (2)
அலமேலு வெளியே வரவும், “குறிஞ்சி இன்னும் சென்னையில இருந்து கிளம்பலதானே அத்த?” என்று நேரிடையாகக் கேட்டான். அவரின் பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல், “நான் போய் அவள கூட்டிட்டு வர்றேன்”